در همهمه این شهر ؛ در میان هیاهوی آدم ها

که شتابان به هر سو در حرکت هستند

صدای پر محبت تو در ذهنم تکرار می شود

صدایی که چون تکیه گاهی امن مرا در خود جای داده

و آهنگ زندگی را در خاطرم زمزمه می کند

و نبض زندگی

با نوازش خود قلب مرا در دست گرفته

تا طعم خوش نجابت تو را بر دلم نجوا کند

نجوایی از شقایق های همیشه عاشق

که به یاد داشته باشم توئی را که بذر یک دلی را در دلم کاشتی

بذری که این گونه مرا  شیفته تو ساخت        

که اینک این گونه بیقرارت شده ام...

نوشته شده در جمعه 13/8/90ساعت 12:56 صبح توسط نازنین نظرات ( ) |