حسینم پیشانیم را بر روی تربتت طولانی تر می گذارم

تا حضورت را بیش از بیش احساس کنم

احساس کنم تو را ؛ که سخاوتمندانه محبتت را نثارم می کنی

محبتی خالصانه و بی ریا

که دریای متلاطم دلم را آرام می کند

محبتی بی دریغ و همیشگی

عباسم ؛ دلتنگم ؛ دلتنگ داشته و نداشته هایم

دلتنگ بودن ها و نبودن هایم

دلتنگ تو و حسینم

دلتنگ ، دلتنگ هر چه که هست و هر چه که نیست

عباسم ،  مرحمی بر دل تنگم بگذار، و دلم را  آرام کن ...

نوشته شده در سه شنبه 15/9/90ساعت 10:59 عصر توسط نازنین نظرات ( ) |